آموخته ام ... که وقتي عاشقيد، عشق شما در ظاهر نيز نمايان مي شود
آموخته ام ... که تنها کسي که مرا در زندگي شاد مي کند کسي است که به من مي گويد: تو مرا شاد کردي
آموخته ام ... که مهربان بودن، بسيار مهم تر از درست بودن است
آموخته ام ... که مهم نيست که زندگي تا چه حد از شما جدي بودن را انتظار دارد، همه ما احتياج به دوستي داريم که لحظه اي با وي به دور از جدي بودن باشيم
آموخته ام ... که گاهي تمام چيزهايي که يک نفر مي خواهد، فقط دستي است براي گرفتن دست او، و قلبي است براي فهميدن وي

آموخته ام ... که پول شخصيت نمي خرد
آموخته ام ... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگي را تماشايي مي کند

آموخته ام ... که چشم پوشي از حقايق، آنها را تغيير نمي دهد حتی اگر توجیح باشدآموخته ام ... که اين عشق است که زخمها را شفا مي دهد نه زمان
آموخته ام ... که لبخند ارزانترين راهي است که مي شود با آن، نگاه را وسعت داد
آموخته ام ... که نمي توانم احساسم را انتخاب کنم، اما مي توانم نحوه برخورد با آنرا انتخاب کنم.....

زندگی رسم خوشایندی است.
زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ ؛
پرشی دارد اندازه عشق ؛
زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود

زندگی جزبه دستی است که می چیند.
زندگی نوبر انجیر سیاه در در دهان گس تابستان است
زندگی بعد درخت است به چشم یک حشره
زندگی تجربه شب پره در تاریکی است
زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد
زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد
زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست
خبر رفتن موشک به فضا
لمس تنهایی ماه
فکر بوییدن گل در کره ای دیگر
زندگی شستن یک بشقاب است
زندگی یافتن سکه ده شاهی در جوی اب است
زندگی مجزور اینه است
زندگی گل به توان ابدیت
زندگی ضرب زمین در ضربان دل ماست
زندگی هندسه ساده و یکسان نفسهاست

هر کجا هستم؛ باشم
اسمان مال من است.
پنجره ، فکر، هوا،عشق،زمین مال من است.
چه اهمیت دارد
گاه اگر می رویند
قارچ های قربت؟

من نمی دانم که چرا می گویند : اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست.
وچرا در قفس هیچ کس کرکس نیست.
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد
چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید
واژه ها را باید شست ، واژه باید خود باد ،واژه باید خود باران باشد.
چتر ها را باید بست،
زیر باران باید رفت ؛ فکر را خاطره را، زیر باران باید برد
با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت
دوست را زیر باران باید جست

آفتاب است و، بيابان چه فراخ!

نيست در آن نه گياه و نه درخت.

غير آواي غرابان، ديگر

بسته هر بانگي از اين وادي رخت.

در پس پرده اي از گرد و غبار

نقطه اي لرزد از دور سياه:

چشم اگر پيش رود، مي بيند

آدمي هست كه مي پويد راه.

تنش از خستگي افتاده ز كار.

بر سرو رويش بنشسته غبار.

شده از تشنگي اش خشك گلو.

پاي عريانش مجروح ز خار.

هر قدم پيش رود، پاي افق

چشم او بيند دريايي آب.

اندكي راه چو مي پيمايد

مي كند فكر كه مي بيند خواب.

ای غمت برده ز کف صبر و شکیبایی من به نگاهی بنواز این دل شیدایی من تو نغمه ی ساز منی تو بال

پرواز منی خیز و ازدر در آ نازنین دلبرا دل سپردم تو را که تو یار دلنواز منی شب است و بیدارم امشب چو

 ابرم که می بارم امشب حال دیگر دارم امشب دوباره باران گرفته خیال تو جان گرفته دل از رنج هجران 

 گرفته منم که از کوچه ی شب غریب و تنها گذرم به سیر صحرای جنون کسی نشد همسفرم شبانگها 

 تا به سحر به یاد تو شعله ورم چه شو گر که بیایی گره از دل بگشایی به سر آیم که سر آمد شب  

جانسوز جدایی خوشا که مقدمت گل آورد ببار به کوچه ها وزد نسیم نو بهار

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم 

وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم 

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست  

گر شکستيم ز غفلت  من و مايي

نکنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق 

جز براي دل محبوب دعايي نکنيم

یادمان باشد اگر این دلمان بی کس

شد

طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم

یادمان باشد که دگر لیلی و مجنونی

نیست

به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک

کنیم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند 

طلب عشق ز هر بي سرو پايي

نکنيم...

در زمستاني برفي، از پشت پنجره اتاقي گرم، تقديم به تن هايي سرد

كسي سراغ من نياد

ازهميشه خسته ترم

پنجره اي رو به شبم

از ديوارا بسته ترم

دلم مي خواد صدا كنم

یه حس گرم و روشنو
 

جهنمم اگه باشه

گرم مي كنه يه كم منو

و اين جهان بي كران

تنهايي چيز سختيه

مي دونم ما خواستيمش

يا كه يه تيره بختيه

يه روز يه گوشه اي غريب

جنازه ام رو مي بينين

كنار جسم سرد من

يه لحظه هم نمي شينين

من حاضرم كه عمرمو

براحتي عوض كنم

با قيچی بّرنده اي

كه بختو باش¹ هرس كنم

1: باهاش

در دل خود كشيده ام نقش جمال يار را
پيشه خود نموده ام حالت انتظار را
ريخته دام ودانه شه از خط وخال خويشتن
صيد نموده مرغ دل برده از او قرار را
سوزم وسازم از غمش روز وشبان بخون دل
تا كه مگر ببينم آن طرّه مشكبار را
دولت وصل او اگر يكشبي آيدم بكف
شرح فراق كي توان داد يك از هزار را
چشم اميد دوختن درره وصل تابكي
برده شرار هجر او از كفم اختيار را
ايمه برج معدلت پرده زچهره برفكن
شوي زچشم عاشقان زآب كرم غبار را
سوختگان خويشرا كن نظر عنايتي
مرهمي از كرم بنه ايندل داغدار را

حيرانرا از جلوه اي از رخ خويش مات كن
تا رهد از خودي خود ترك كند دياررا

شعر از علامه بزرگوار سيد محمد حسن ميرجهانی

تا حالا سوزش طلوع خورشید رو تو قلبت احساس کردی ؟ وقتی که با اشعه هاش ذره ذره وجودت رو آتیش می زنه . اون قدر بزرگه که تو دل کوچیک تو جا نمی شه ، می خواد خودشو بزور اون تو جا کنه و اگه تو هم دوست نداشته باشی فرقی نمی کنه تا حالا دیدی چه حس بدیه ؟

یه خورشید بزرگ داره توی دلم طلوع می کنه . اوایل سعی می کردم با احترام بیرونش کنم اما حالا با زورم که شده بیرون نمی ره داره لج می کنه بدجوری هم لج می کنه ، بیچاره نمی دونه که شعله اش داره دلمو آب می کنه ، داره می سوزونتش ، بیچاره صدای فریادهای منو نمی شنوه نمی دونم باید چی کار کنم .

يکي از نقاط برجسته زندگاني  امام خمینی و عشق والاي او نسبت به اهل بيت عصمت وطهارت (ع)، بويژه ساحت مطهر حضرت سيد الشهدا(ع) بود، بياد دارم پس از بازگشت امام  به قم در روز هشتم محرم، ايشان به بيت قديمي خود واقع در يخچال قاضي حاضر شدند، ودر مجلس عزاداري شرکت جستند، با ورود به مجلس مردم که از حضور امام به وجد آمده بودند به سمت ايشان نشستند، امام  با صداي بلند فرمود: به سمت منبر بنشينيد، مردم رو به سمت منبر نشستند به گونه اي که امام  در سمت چپ آنان قرار گرفت. خطيب منبر آقاي يثربي بود، پس از مقدمه چيني روضه حضرت علي اکبر (ع) را خواند، در اين هنگام حضرت امام  دستمال سفيدي را از جيب خود بيرون آورده وگريه کردند، در اين اثنا خطيب منبر از وقت استفاده کرد ويادي از فرزند امام مرحوم حاج آقا مصطفي امام خمینی  کرد، ديدم امام دستمال را از روي پيشاني خود برداشت، ودر حدود يک دقيقه که سخن از فرزند دلبند وي بود به آرامي نشست، آنگاه که خطيب منبر روضه علي اکبر (ع) را از سر گرفت باز دستمال را بر پيشاني نهاد وگريه کرد. متوجه شدم که اين مرد بزرگ نمي خواست به اندازه يک دقيقه هم اشک بر علي اکبر (ع) را با اشک بر فرزندش درهم آميزد..

یکی از مهمترین شعارهای مردم در جریان انقلاب  که منبعث از خواسته دیرین و قلبی ملت ایران بود شعار (( استقلال آزادی جمهوری اسلامی)) بود که در واقع اساس و بنیان نظام الهی واسلام حاکم بر کشور را تشکیل می دهد.

عشق و اسارت !

امام حسین عليه السلام فرمود: « من به نزد رسول خدا (ص) رفتم در حالي

كه ابي بن كعب در خدمت ايشان بود. پيامبر خدا فرمود :‌« آفرين بر تو اي

 اباعبدالله ! اي زيور آسمانها و زمينها ! ابي به آن حضرت عرض كرد : چگونه

 كسي جز شما مي تواند زيور آسمانها و زمينها باشد؟ فرمود : اي ابي سوگند

به آن كه مرا بحق پيامبري برانگيخت حسین بن علي در آسمان عظمت

فزونتري دارد تا در زمين و درسمت راست عرش خداي عزيز و شكوهمند نوشته

شده است : [حسین] چراغ هدايت و كشتي نجات است پيشواي نيكي وبركت و شكوه و فخر و علم و تقواست ...